Het verloop van een middag Familieopstellingen:
Wat er gebeurt tijdens familieopstellingen is altijd verrassend,
toch verlopen sommige dingen vaak hetzelfde.
De groep komt binnen,
ergens tussen 13:00 en 13:30u.
We zijn meestal met 10 mensen;
2 cliënten die hun vraag inbrengen
en 8 mensen die komen ‘representeren’.
Vrijwel niemand kent elkaar,
en misschien daardoor is de start altijd heel rustig.
Behalve de mensen die vaker komen en al wat bekender zijn met het proces.
Zij wachten rustig af,
weten hoe de dynamiek in de groep zal starten.
En gaandeweg zal veranderen.
Ik probeer iedereen direct op hun gemak te stellen,
neem elke persoon die binnenkomt mee langs iedereen die er al is,
stel ze persoonlijk voor.
En toch is er altijd: de stilte.
Een kring die wacht tot we beginnen.
We vangen aan,
ik heb een korte introductie.
We maken een rondje;
wie heeft al wat ervaring met opstellingen,
wie is helemaal nieuw?
Er volgt een meditatie,
rondom ‘het lege midden’ waarmee we gaan werken.
Daarna draai ik me naar de eerste cliënt toe.
De eerste vraaginbrenger.
Er wordt niet gepraat over de vraag van die cliënt,
want ik stel blind op.
Onze intake hebben we 1 op 1 gedaan,
ruim voorafgaand aan deze dag.
De groep weet dus alleen de voornaam van degene die een vraag inbrengt,
en verder helemaal niets.
De groep krijgt ook niet te horen wie, of wat, ze representeren.
Ze kunnen enkel afgaan op hun gevoel.
Dan het verrassende deel: de opstelling zelf.
Ik weet nooit wat er gebeurt,
wie wat zal doen.
Dat maakt begeleiden steeds weer spannend.
Maar wat er altijd weer gebeurt,
na de opstelling,
is de toenadering.
Het sterke contrast tussen de stilte van het begin,
en het gezellige rumoer in de eerste pauze.
Mensen die staan te kletsen,
mensen die nog even iets willen zeggen tegen de cliënt,
over wat ze hebben ervaren in hun rol als representant.
Dit is nog sterker na de 2e opstelling.
Mensen komen in een opstelling soms heel dichtbij.
Dat bedoel ik fysiek, maar ook emotioneel.
Er ontstaat geregeld een ontzettend groot gevoel van vertrouwen tijdens een opstelling.
Geen schaamte.
Niets is gek.
Bij het afsluiten van de middag oogt de groep daardoor vaak totaal anders dan aan het begin.
Er wordt nagepraat, gedeeld, soms omhelsd.
Ik vind het elke keer weer bijzonder om te zien.
En heel fijn om mee te maken ❤️
Wil je het ook een keer meemaken?
Elke twee maanden organiseer ik een middag Familieopstellingen in Amsterdam Nieuw-West.
Je vindt de data op de Familieopstellingenpagina op deze website.
Je bent welkom:)
Ik kan een Familieopstellingenmiddag bij Irene van harte aanbevelen! Ik heb vorige keer meegedaan als representant en dit was een hele bijzondere ervaring. Het heeft de vraagstellers een hoop inzicht gegeven, maar ook mij geholpen om bepaalde dingen te plaatsen. Heel fijn begeleid door Irene.
Als psycholoog en ervaringsdeskundige oop het gebied van ontzettend veel verschillende soorten en typen therapie, heeft niets mij zoveel gebracht als Familieopstellingen. Begrip, relativering en berusting zijn kernwoorden waaraan ik direct denk. Kom het gerust een keer zelf ervaren.
De ‘Love Sculpture’
Dit kunstwerk, van kunstenaar Alexander Milov, was op Burning Man te zien.
Zodra de zon onderging, lichtten de ‘inner children’ op, wat een enorm contrast veroorzaakte tussen hen en de volwassenen waarin ze vast zaten.
Het deed me een beetje denken aan het deel in mensen waartot je toegang lijkt te hebben tijdens een opstelling.
